Willie handcart company

Geen haast vanochtend, maar een paar uur naar Sweet Water Station. Daar de koelte van de avond afwachten alvorens verder te gaan naar Atlantic City. De wind is stevig en verkoelt aangenaam. De pijn in het scheenbeen verdwenen, de rust gisteren gepakt heeft goed gedaan.

Onderweg stopt een stel en vraagt of ik nog wat nodig heb. Ze, Adam & Serena, zijn na een vakantie weer op weg naar huis, Texas. Adam maakt van iedereen die hij spreekt een foto, prima, maar dan ook een foto van hen beide.

image

Adam & Serena

Sweet Water Station, ooit de naam van èèn van de vele wisselstations voor de Pony Express, nu een vervallen bar en een parkeerplaats. De bar is dicht, de parkeerplaats toont wat informatieborden met tekst over de grandeur van toen.

image

Sweetwater Station, een vervallen bar.

image

Sweetwater Station, een parkeerplaats met informatieborden.

Behalve het Sweet Water Station is hier ook de Willie Handcart Company Site te vinden. Van de tien mormomenkaravaans die naar Salt Lake City, Utah trokken hebben twee het moeilijk gehad, Martins Handcart Company en de Willie Handcart Company. Beide zijn laat in het seizoen vertrokken, in het zelfde jaar en door dezelfde storm overvallen. Willie had een paar weken voorsprong op Martin.

image

Willie handcart company

image

In het bezoekerscentrum maak ik kennis met sister en elder Billings, ze vertellen wat over het leed dat de mormonen hebben geleden in deze omgeving. Bij het oversteken van de Sweet Water rivier zijn er enkele gestorven, bij het beklimmen van Rocky Ridge een tiental en bij het begraven van de doden ook nog eens twee.

Het bezoekerscentrum is klein, een zaal, waarin we met elkaar praten, een informatiefilm kijken en wachten. Het wachten wordt gedaan door een buschaffeur, hij wacht op een groep kinderen die een klein deel van de mormontrail loopt. De buschaffeur heet Chuck, de Billings introduceren hem bij de veelvuldig binnenlopende mormomen als Bus Driver.

Aangezien het lunchtijd is kan ik een hapje mee-eten. Later maak ik kennis met Linda, een belgische, sinds 1999 in de VS, ook mormoon. Ze woont in Boise, wil een jaar naar België met haar kinderen. Als ze nog in de VS is ben ik welkom zodra ik Boise heb bereikt. Linda was met de kinderen mee op een 4 mijl lange handkar trail. Ze zijn net terug, er is eten, ik mag een hapje mee-eten, doe ik graag.

De weg naar Atlantic City is me nauwkeurig uitgelegd, ik ga eerst over privegebied van de kerk, kan daar een shortcut nemen naar de Hudson-Atlantic road en ben dik dertig mijl verder in Atlantic City. Onderweg kom ik nog een kamp met mormonenkinderen tegen, daar is water. Moet goed komen.

image

Onderweg op de trail.

De avond wordt koud, vuur maken is hier uitgesloten, de brandstofblokjes blijken bij windstil weer beter te verhitten. Om halftien is het zo koud dat ik de warmte van de tent en slaapzak opzoek.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.