Waterjunk

Abonimabel slecht geslapen. De langsdenderende treinen deden de grond vibreren, het getoeter zo hard dat ik handen op de oren hield. Heel vaak wakker geworden. Kennelijk toch in slaap gevallen tegen de ochtend. Wakker gemaakt door spoorwegwerkers (“this is railroad property”), slaapdronken schreeuw ik dat ze me met rust moeten laten, wordt dan wat helderder en open de tent. Drie mannen staan daar in een pose die uitstraalt dat ze hun verzoek om weg te gaan zonodig fysiek willen ondersteunen.  

Ik vraag hoe laat het is, zes uur blijkt, bedank ze dan voor het wekken, voeg daaraan toe dat het een mooi tijdstip is om de dag te beginnen en vraag of ze de weg naar Steele City, mijn volgende halteplaats, weten. Kennelijk bedacht op confrontatie kijken ze ietwat bedremmeld, halen de schouders op, geen idee waar Steele City ligt, groeten en vertrekken. Ik zie voor het eerst sinds tijden de zon weer eens opgaan.  

De wind waait nog harder dan gisteren. Ik loop een stuk langs het spoor en snijdt zo wat kilometers af. Gedurende de middag begint het te steken in mijn rechterscheenbeen, een opgezwollen plek, rood en pijnlijk. Had al eens eerder last op die plek gehad en dat was vanzelf overgegaan, besluit dus het nu ook te negeren. Onverstandig, de zwelling en pijn nemen toe. Mezelf voorgenomen om binnen tien kilometer van het motel in Fairbury te eindigen, strompel ik door tot acht uur ‘s avonds. De navigator geeft nog 9,49 km aan. Hopelijk is de zwelling morgen verdwenen.  

Per dag drink ik ca vijf liter water. De dag begonnen met 2 literflessen sportdrank, 2 driekwartliter flessen water en een heupfles van een halve liter, eveneens met water. Zodra ik aan mijn voorlaatste fles begin, het is dan nog maar drie uur, wordt ik onrustig, check de navigator hoe ver het nog is tot een dorpje om bij te vullen. Blijf doordrinken, kijk uit naar stroompjes, plassen en meertjes. Vier uur, begin aan mijn laatste fles, bloedheet, geen winkels in Steele City, nog 17km tot Fairbury. Wind en been maken me trager dan voorheen. Er rest nog een slok, zie dan water, onder een spoorwegviaduct, railroad property, zal me wat, vul flessen, voel me dadelijk beter en rustiger. Het water, stilstaand, moet gefilterd worden. (Een van de beste aankopen is het kleine, lichte waterfilter dat ik heb gekocht, 30 euro,filtert vrijwel alles.) Onder het viaduct een liter thee gezet, 3 koppen gedronken, rest in heupfles, meer water.filteren, beide driekwart flessen ook vol. Voel me nu veel beter en moet sinds dagen weer eens plassen overdag. Genoeg gedronken dus. Ik kan geen stroompje, plas of meertje passeren zonder te checken of ik moet bijvullen.  

Nicotine en caffeine, kan daar makkelijk zonder, maar water….

image

Waterfilter (ter vergelijking een standaard aansteker ernaast)

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.