Tot aan de rand van The Dalles

Het eten begint op te raken, als ontbijt nog een laatste havermout en mueslireep, voor vanavond nog wat aardappelpuree met brood, overdag trailmix (smarties, noten en rozijnen). Vandaag zien tot aan de rand van The Dalles te geraken, geeft me morgen de gelegenheid vroeg in te checken.

Het wordt een zware dag, de mijlen van gisteren zijn te voelen, bovendien veel heuvels op en af.

Vanaf de kampeerplek naar het Dechutes State Park, gelegen aan de gelijknamige rivier. De kolonisten staken daar de rivier over, vlakbij waar de Dechutes rivier opgaat in de Columbia rivier. Geen gemakkelijke oversteek blijkt uit de dagboeken. In veel State Parks langs de route zijn informatie stands over de Oregon Trail. Daarin wordt ingezoomd op de locale historie aangevuld met stukken tekst uit de bewaard gebleven dagboeken. Een van de kolonisten meldt dat direct na de oversteen een steile heuvel moet worden beklommen.

image

Dechutes river

Die heuvel is echt steil ondervind ik een uurtje later, badend in het zweet op de top. Te snel gelopen dus, of te veel kleren aan, gelukkig is het niet koud. De rest van de ochtend gaat over gravelwegen, heuvel op en af, gelukkig niet zo steil en door een mooi landschap. In de middag bereik ik Fairbanks, een gehucht van een paar huizen en wat verspreid liggende boerderijen.

image

In de wolken

Na die dagen langs de interstate is dit wel een verademing. Ook weer eens wat aanspraak onderweg. Ik ontmoet Ken, een controleur van hoogspanningslijnen. We praten wat over zijn werk en de trail. Hij ziet mijn schoenen (vol lijm en duct tape)  en merkt op “your shoes are wearing thin”. Gelijk heeft ie, ze zijn bijna af, in The Dalles nog een keer autobandrubber verversen, tot Oregon City gaan ze het volhouden. Ken schat in dat het vandaar tot aan de eindbestemming onder de 150 mijl moet zijn. Het einde komt in zicht.

Na Fairbanks, verder over asfalt, ligt nog zo’n gehucht, Petersburg. Misschien een paar huizen meer en een schooltje. Door talloze van dat soort plaatsjes ben ik gekomen, vaak met een sprankje hoop horeca of middenstand aan te treffen, wat zelden gerechtvaardigd blijkt. Echt nodig heb ik die horeca of middenstand vandaag ook niet, ik ga net uitkomen met het eten dat nog over is.

image

Richting The Dalles

Een slaapplaats vinden valt vandaag niet mee. De benen en voeten doen zeer, nat van regen en niet opgedroogd zweet, opstandig van alle “no trespassing” borden op de hekken langs de kant van de weg en bovendien behoorlijk moe, besluit ik de regels aan de laars te lappen en daarmee ook wat principes over boord te zetten door me te installeren op priveland. Op een heuveltje, behoorlijk in beeld, het maakt me vandaag niets meer uit.

Morgen nog een paar mijl naar The Dalles, ik kan me er op verheugen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Tot aan de rand van The Dalles

Comments are closed.