Sterrenhemel

De nacht neemt het over van de dag, langzaam kleurt de hemel zwart. De sterren worden zichtbaar, eerst een paar, de heldersten, geleidelijk meer en meer. In de slaapzak, op de rug liggend, kijk ik toe. Wolkenflarden blijken bezien door een verrekijker oneindig veel meer sterren te zijn. Geen Grote Beer, geen patronen, alleen de magie van onbereikbaar verre sterren, duizenden, miljoenen, miljarden.

Zoals zo velen voor mij, voel ik het verlangen te weten, met eigen ogen te zien, wat daar ginder is. Is er leven, een planeet die op de aarde lijkt, misschien tienduizend lichtjaar van hier? Ik mijmer verder en een vraag nestelt zich in m’n gedachten.

Stel dat er een sterrenschip was, dat met de snelheid van het licht kon reizen en dat passagiers in een comatueuze slaap gehouden niet ouder werden, zou ik dan de reis willen maken om de honger naar het weten en aanschouwen te stillen? En wat zou de eerste gedachte bij het ontwaken zijn? Dat alles en iedereen waarvan ik ooit heb gehouden verdwenen en dood zullen zijn? Dat alle sporen nagelaten in een leven door de tijd zijn uitgewist en niemand zich de naam van mijn liefste nog herinnert? Een tienduizend en negenenveertig jaar oud mens zonder verleden.

De vraag moet niet zo moeilijk zijn maar vandaag weet ik het antwoord niet.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Sterrenhemel

Comments are closed.