Pijn

Over het algemeen ben ik behoorlijk tevreden over het functioneren van m’n evenwichtsorgaan. Het houdt me op de been en weet dat vaak onder moeilijke omstandigheden vol te houden. Gisteren ging dat echter mis.

In Burley zijn de trottoirs van beton, mooi glad afgestreken en iets hellend om water af te laten vloeien. Het is nog steeds erg droog. De gazons worden regelmatig besproeid, het wegvloeiende water neemt dan een beetje modder mee. Na 1400 mijl is het meeste profiel onder de schoen weggesleten.

Deze combinatie tezamen met een rugzak, die ook na meer dan vier maanden nog steeds een uitdaging vormt, werd het evenwichtsorgaan te veel. In een poging de val op vangen krijgen rechterhand, schouder en nek een behoorlijke tik. Niets gebroken, de spieren nog warm en na een uurtje ebt de pijn wat weg.

De nachtrust heeft schouder en nek geen goed gedaan, stijf en pijnlijk, krijg de arm niet boven schouderhoogte. Het wordt een lastige dag, de rugzak drukt op de schouder, trekt aan de nek en bezorgt me een stevige hoofdpijn. De afstand die ik vandaag wou afleggen haal ik bij lange na niet. Ziek van de pijn stop ik vroeg en slaap om acht uur al. ‘s Nachts nog een migrainepil genomen om de hoofdpijn wat onder controle te krijgen. Dit was niet mijn beste dag.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.