Onweer, hagel en wind

De ene dag is de andere niet, het is koud en winderig, er noodweer voorspeld. Gauw wat eten, droog brood, gedroogd vlees en water, inpakken en vlak voordat de eerste onweersklap te horen is ben ik op weg.  

Het wordt een lange gure en vooral doorregende dag. Blikseminslagen, hagelstorm en de hele dag regen met een harde wind. Mijn kleren doorweekt, water sopt in m’n schoenen, het is koud. Af en toe even schuilen, op momenten dat de onweersbui op z’n hevigst en gelegenheid nabij is. Ik voel me verre van prettig in dit vlakke land, geen masten, bomen of huizen, ben het hoogste punt.  

image

Een sheriff komt langsrijden, vraagt hoe het gaat, hoeft geen id te zien. Ondertussen zeven keer gestopt door de sheriffs, gister ook, ik vroeg nog of hij geen id moest zien, nou ja, als ik er een had wel, hij bladerde er schijnbaar meer uit beleefdheid dan interesse doorheen.  

Bijna in Kenesaw, onderweg de sokken uitwringen en water uit de schoenen gieten. De wegen worden zacht en modderig, het lopen een stuk zwaarder, ik ben nat en verkleumd, hoop dat de zon nog gaat schijnen zodat ik wat op kan drogen.  

De laatste mijlen voor Kenesaw, wordt ik gevolgd door een hond, geen idee waar het beest vandaag is gekomen, raak hem niet weer kwijt. Hij jaagt op alles wat beweegt, ook auto’s. In Kenesaw eindelijk iets warms eten en drinken, het is zowaar droog. Ralph, zo blijkt de hond hoor ik later te heten, zit naast me, wil ook pizza en probeert op tafel te klimmen, ik zit buiten. Ik vraag wat rond of iemand weet waar Ralph woont, maar vang bot. Gelukkig wordt Ralph even later door zijn baasje opgehaald, ik heb de indruk dat dat niet vor het eerst is.  

image

Lee Uden, een farmer, woont in Kenesaw, we raken in gesprek, hebben het vooral over het weer en de regen, de boeren zijn blij met de regen, het is al veel te lang droog geweest. Een bekende, Hank, komt voorbij, Lee vertelt hem dat ik de trail loop, de man, geinteresseerd in de geschiedenis ervan vertelt me dat hij heel veel artefacten uit die tijd heeft gevonden. Als ik wil kan ik er een paar krijgen, even later is ie terug en overhandigt me een gesp van een paardenriem en een bretelklip. Ik bedank hem er hartelijk voor.  

Lee heeft me ondertussen uitgenodigd om het avondeten bij hem thuis te nuttigen. Mag er ook douchen, heerlijk zo’n warme douche na deze dag. Lee heeft twee kleine kinderen (Abigail & Darius), Krisha, zijn vrouw is zwanger van de derde. Tijdens het eten praten we wat over politiek, over landbouw, familie en Nederland in algemene zin. Veel amerikanen weten niet waar Nederland ligt.  

Ik zet de tent op in de achtertuin. Lee verontschuldigt zich een aantal maal dat ik niet in huis kan slapen, hij is erg beschermend richting zijn familie. Geen probleem, snap ik wel, zeg hem dat ik dankbaar ben voor de genoten gastvrijheid en de maaltijd. Mijn schoenen staan voor de kachel, mijn vuile kleren in de wasmachine zijn morgen weer schoon en droog. Er lonkt een ontbijt.  

Ik heb werkelijk niets te klagen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.