Onderweg

Mijn verblijf in Independence zit erop. Geweldige tijd gehad in de Three Trails Inn. Bennie de eigenaar is een prima kerel, we begrijpen elkaar. Koffie moet zwart en sterk zijn, kookprogramma’s moeten gaan over het maken van goed eten en geen competitie zijn en wat je doet moet je goed doen. Hij begreep dan ook volkomen dat ik het aanbod afsloeg om me een lift te geven tot aan de rand van de stad (ca 40km)

Ruth Anne, Bennies eerste en enige grote liefde, lijdt aan dementie, ze is een schat van een vrouw, goedlachs, zorgzaam en zet vaak dingen terug op plaatsen waar Bennie ze nooit weer kan vinden. Hij kan er om lachen, ik bewonder hem om z’n niet aflatende genegenheid voor haar maar begrijp niet waar hij de energie vandaan haalt om naast een fulltime baan, het runnen van de bed&breakfast voor haar te zorgen. Toch doet hij het, werkelijk een prima kerel.

image

De rugzak is zwaar nu er eten en water in zit, te zwaar, maar misschien is het de eerste dagen wennen. Ondanks het vele trainen is de hele dag lopen met 25kg op de rug slopend.

Onderweg bij een benzine station water bijgevuld. Missy de kassiere moest glimlachen om mijn accent en wilde weten waar ik vandaan kwam. “Als ik een man had zoals jij zou ik willen dat hij de hele dag met me zou praten” vertelde ze me. Nu vind ik het heerlijk als ik een vrouw kan laten glimlachen maar dat dat nu mijn accent moet zijn… mixed feelings.

Tegen zessen, op het tandvlees, check ik in in een motel (A1). Valt niet tegen. Met twee stel kleren en een warme zweterige dag is het eerste dat ik doe wassen en douchen. De was hangt te drogen aan een stuk 550 chord. Zometeen slapen (het is nog maar net tien uur) morgen verder. Nog een dag of twee dan ben ik bij de rivier, nog twee grotere plaatsen door (Lawrence en Topeka) en dan is het tot Boise uitgestrekt en leeg.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.