Mormon Handcar Visitor Centre / Sun Ranch

Vandaag geen grote plannen qua afstand, beetje herstellen van de voorgaande dagen. Rustig aan doen, om acht uur is alles ingepakt en neem ik afscheid van Rick, een van de beheerers. Nog op de parkeerplaats komt Mick me achterna, vraagt of ik nog eten of drinken nodig heb, ik heb genoeg. Mooi van Mick, hij ziet een spin op m’n rugzak, pakt ‘m en zet het beestje in het gras. Mick houdt er niet van dieren te doden als het niet noodzakelijk is. De toch al meer dan symphatieke indruk wordt versterkt.

Na Independence Rock is Devils Gate het volgende geologische markeringspunt op de trail, zo’n twaalf kilometer verder op. Het is een nauwe doorgang in de rotsen, uitgesleten door de Sweet Water river. De trail gaat niet door de kloof, daarvoor is deze veel te smal maar het is wel een indrukwekkend gezicht.

image

Devils Gate

Even verder op is de Sun Ranch, in de jaren negentig van de vorige eeuw deels gekocht door de mormonen. Er is een bezoekerscentrum en dus water. Een mooie plaats om uit te rusten en wat van de geschiedenis van de mormonen op te steken.

image

De Mormon Trail en de Oregon Trail gaan voor een groot deel gelijk op. De route moet door Wyoming, over de South Pass, de enige begaanbare weg door de Rocky Mountains. De reden voor de trek naar het westen was voor de mormonen religieuze vrijheid. De Mormon Trail eindigt in Salt Lake City, Utah.

Ze hebben het niet gemakkelijk gehad, vaak verdreven, eerst uit New York, daarna uit Nuovi, Missouri. Een van de redenen was de overtuiging dat slavernij verkeerd was. Missouri was een pro-slavenstaat. Rond 1850 stond het inwoners van Missouri vrij om mormonen neer te schieten, alsof het weggelopen slaven waren. Utah hoorde in die tijd nog niet bij de verenigde staten maar bij New Mexico, daar werd de vrijheid gezocht en gevonden.

Het bezoekerscentrum is nabij Martins Cove gelegen. In het centrum wordt het verhaal verteld van de Martin handcar company, een groep van ruim 500 mormonen die met handkarren de tocht naar Salt Lake City, laat in de zomer, aanvangt. Onverwacht hevige winterstormen in november overvalt de groep. Door het weer, de geringe hoeveelheid proviand, sterven meer dan 150 mormonen door kou en uitputting. Een reddingsoperatie volgt en de resterende groep wordt naar een beschut gebied gebracht, Martins Cove.

image

Het verhaal van de Martin Handcar Company in relief.

Vlak voor Martins Cove moet de rivier overgestoken worden, veel mormomen zijn zo uitgeput dat ze het niet op eigen kracht kunnen en door de redders in nood gedragen worden. Op die plaats is nu een brug, er staan twee gedenkstenen, een van de daadwerkelijke datum, 1856, en een met de tekst Second Rescue, 1992.

image

Het bezoekerscentrum bestaat uit vele gebouwen, er lopen zusters en ‘Elders’ rond die bezoekers vertellen over de historie. Ik raak in gesprek met een elder, Grant, en vraag naar de betekenis van de steen met de tekst Second Rescue. Om dat te begrijpen moet ik meer weten van de overtuiging van de mormonen. Grant begint te vertellen over de oprichter Eliah Smith , over het boek van de mormonen, een aanvulling op de bijbel, over hoe echtparen kunnen trouwen, voor de kerk is tot de dood scheidt, maar in de tempel is voor de eeuwigheid. (Als ik het goed heb is er een commissie die bepaald of je in aanmerking komt om in de tempel te trouwen, volgens mij moeten ze dan eerst in de kerk zijn getrouwd.) Voor mormonen die vroegtijdig sterven en nooit de kans hebben gehad in de tempel te trouwen, kunnen oa kinderen de namen van de overledenen doorgeven en kunnen die alsnog poshuum getrouwd worden in detempel. Dat proces heet Second Rescue.

image

Second Rescue

Veel van de mormonen in het bezoekerscentrum zijn op een missie. Meestal duurt zo’n missie zes maanden. Ze krijgen geen vergoeding en hebben vaak jaren gespeerd om op een missie te kunnen gaan. Ook hebben ze geen enkele zeggenschap over het gebied waar ze naar toe gezonden worden. Grant en zijn vrouw komen uit Canada.

Het zijn aardige mensen, vol passie over hun geloof en de oprichters, de zendelingen, Brigham Young wordt op handen gedragen als de grootste evangelisator aller tijden. Het boek der mormonen, dat me door diverse Elders wordt aangeboden moet ik afwijzen, het is te groot en zwaar, had het als souvenir wel willen hebben.

Een zuster biedt me nog naald en draad aan om mijn gescheurde broek te repareren. Heb nog steeds de oude broek aan, de meeste scheuren met ducktape gerepareerd, ik ben er wel gehecht aan geraakt. De nieuwe aantrekken kan altijd nog.

Na een relaxte en interessante middag vertrek ik tegen de avond uit het centrum, water bijgevuld, apparatuur opgeladen. Ik mag die mormonen wel, doorzettingsvermogen hadden en hebben ze zeker maar mijn zieltje niet. Nog maar even onderweg vind ik een tunnel. Geen tent opzetten, een klein vuurtje kan hier ook geen kwaad. Prima dag geweest.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.