Marysville

Elf uur in de ochtend arriveer ik in Marysville. In een park, voorzien van alle gemakken laad ik wat apparatuur op en werk aan mijn blog. Relaxte sfeer, lekker weer, zon en schaduw van de bomen. Straks ergens koffie drinken een museum bekijken en op weg naar Hanover.  

Nog in het park ontmoet ik Meg. Ze heeft een mobiele trimsalon, we praten wat en ze biedt me koffie aan. Bij haar is Mimi de roze poedel, roze haar, gelakte nagels. Thuis woont Gus de paarse poedel, waarmee ze shows afgaat door een groot deel van Amerika. Ze heeft een klantenkring, ca 300, waar ze thuis op bezoek gaat of die haar rijdende trimsalon bezoeken. Op woensdagen staat ze in het park bij Marysville. Vandaag is een rustige dag, meestal is ze van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat bezig, zes dagen in de week. We wisselen wat verhalen over huisdieren uit, ze zet nog een kop koffie me. We nemen afscheid Mimi gaat in bad, ik drink verse koffie en ga daarna op weg naar het centrum. De apparatuur is genoeg opgeladen.

image

Onderweg naar het museum kom ik een bekende tegen, de tandenloze man van gisteren. Hij nog rijdend vanuit de auto “hey oregon man” naar me. Later, hij en zijn kameraad staan ergens geparkeerd praten we verder. Zijn kameraad blijkt erg veel van de geschiedenis van deze streek te weten, vertelt dat Wild Bill Hickock even voorbij Marysville zijn eerste revolverduel uitvocht, drie mannen neerschoot en hoewel zelf ook zwaargewond, het overleefde. Ook Jesse en Frank James komen voorbij, ze vochten ten tijde van de Quantrill raid (Lawrence) aan de kant van de zuidelijken. Zijn verhaal is dat de Lawrence massacre mede een reactie was op het vele moorden en verkrachten, zowel door voorvechters van de vrije staten als van de slavenstaten. Bleeding Kansas, een staat met veel historie.  

Op naar het museum, ik wil de geschiedenis van de Pony Express trail horen. Tot de South Pass, de pas over de Rocky Mountains loopt deze trail gelijk met de Oregon Trail. Opgericht in 1860 heeft de Pony Express het tot doel verheven om post binnen tien dagen van oost naar west te bezorgen. Tot die tijd kon de postbezorging enkele maanden duren. De grote groepen pioniers en goudzoekers die in de jaren daarvoor van oost naar west waren getrokken eisten snellere bezorging. Drie mannen, Russell, Majors en Waddell, richtten de Pony Express op, kochten 500 paarden, zetten een netwerk van wisselstations op, recruteerden vele ruiters en in april 1860 wordt de eerste postbezorging binnen 10 dagen een feit. Veel indianenstammen zien in de verbinding tussen oost en west een bedreiging voor hun manier van leven. Enkele maanden na de oprichting van de Pony Express worden talrijke overvallen uitgevoerd, paarden gestolen en wisselstations in brandgestoken. Het leger komt te hulp, verliezen worden gecompenseerd en weer enkele maanden later rijdt de Pony Express weer. Het is geen winstgevendbedrijf, afhankelijk van overheidssteun, een contract van 1 miljoen is in het vooruitzicht gesteld, gaat de postbezorging verder. Door de burgeroorleg verlegd de overheid haar aandacht, het geld komt niet beschikbaar, de Pony Express, nog steeds in de veronderstelling dat ze het contract kunnen bemachtigen, leent forse bedragen. Uiteindelijk sluit de oveheid het contract af met een concurrent de Butterfields overland mail company. De Pony Express gaat failliet. In zijn korte bestaan is de Pony Express uitgegroeid tot een legende, de rijders als helden binnengehaald en heeft het oost en west met elkaar vebonden. Negentien maanden na het oprichten van de Pony Express zijn oost en west met elkaar verbonden via telegraafleidingen en is de noodzaak voor een dienst als de Pony Express voorbij.

Nu ik toch in een stad ben kan ik mijn schoen ook laten repareren, de zool van de linkerschoen begint iets los te laten. Dennis E. Rockwell is de man waar ik zijn moet laat ik me in een schoenenzaak vertellen. Een kleine werkplaats, in een garage, ergens aan de rand van de stad. Met enige moeite vind ik de werkplaats. De kosten bedragen 3 dollar zegt Dennis bij aanvang van de klus, als hij klaar is blijkt het gratis te zijn.  Ik weet niet waarom, is het omdat ik buitenlander ben, zie ik er zo armoedig uit, komt het omdat we een poosje over de trail gepraat hebben, geen idee, ik vraag het ook niet. In ieder geval is dit de zoveelste blijk van gastvrijheid die ik hier in het midden van Amerika aantref.  

Met gerepareerde schoen nog even ergens wat inkopen doen en eten. Een storing eerder op de dag, het vermoeden is dat een eekhoorn een kabel heeft doorgeknaagd, zorgt ervoor dat er geen wifi is en dat er niet betaald kan worden met creditcards. Ik geef mijn laatste dollars aan contant geld uit. Het was een aangename dag in Marysville.

Nog even een Cliff Clavin: Vrienden van de oprichters van de Pony Express woonden in deze stad, hier is het eerste wisselstation ingericht. Hun namen, Frank en Mary Marshall. De stad die eerst anders heette, is naar haar vernoemt, de county heet nu Marshall County.   Ik slaap een kilometer of acht buiten Marysville, het is erg donker, krekels en cycaden tjirpen, verder is het op een enkele passerende auto na stil. De vuurvliegjes zijn adembenemend mooi.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.