Lisco

Vandaag gaat het 42 graden worden. De wekker gaat om vijf uur, nog even doorsluimeren. Tegen halfzeven onderweg, het is nu al warm en nog twintig kilometer tot Lisco. Ik wil daar in de loop van de ochtend aankomen, ‘s middags de schaduw zoeken aan de rivier en ‘s avonds het eerste deel richting de volgende plaats lopen.

Een harde veel te warme ziekmakende wind waait uit het zuiden. Zuigt het vocht door de poriƫn uit het lichaam. Deze verradelijke wind laat het lijf niet zweten, droogt het ongemerkt uit. Dikt het bloed in, dat traag en lobbig door het zwoegende hart wordt rondgepompt.

Tegen tienen is het tempo er uit en is het meer rusten, drinken en bijkomen dan lopen. Even over twaalf toch aan de rivier in Lisco. Bijna al mijn drinken is op, ik voel me allesbehalve fit, hoofdpijn en misselijk.

Te uitgeput om in actie te komen val ik in slaap, wordt wakker in de brandende zon. Ik heb drinken nodig, maak een kampvuur, kook rivierwater en drink vooral heel veel thee. Na een paar uur gaat het wat beter. De wind is ondertussen stormachtig en zo mogelijk nog warmer. De rivier lonkt. De Platte rivier is maar een paar decimeter diep, het water daardoor lauwwarm. De kleren wassen en nat weer aantrekken koelt even iets af, binnen tien minuten zijn ze weer kurkdroog. Het fototoestel weigert dienst, vergeten uit de broekzak te halen. Op laten drogen en dan nog eens proberen.

De storm blaast het eten van m’n lepel, zand in de thee en stof in de ogen. Mijn sigaretten zijn weggewaaid, misschien een aanleiding om te stoppen, kan voorlopig toch geen nieuwe kopen. Bijna vijf uur, eens zien of ik in Lisco de waterflessen bij kan vullen.

Nog een stuk richting Broadwater lopen. De treiterende wind blaast soms hard, soms niet, nooit constant, neemt een handvol zand en geselt mijn huid. Het zand op de weg stuift op, is droog en mul, bemoeilijkt het lopen.

Veel lifts aangeboden gekregen, ijs om het water te koelen, regelmatig een gesprek. Het zand mag dan mul zijn, het is beter dan de highway. De eigenaar van een stuk land aan de rivier geeft me toestemming daar te kamperen. Het is prachtig, ver weg van alle menselijke activiteit, kabbelend water, veel wild, zandstrand als rivieroever.

image

image

Ik besluit de tent op het strand, dichtbij de rivier, te plaatsen. In een poging een stempel op dag te drukken, pakt de wind in een machtige vlaag mijn tent met haring en al op en zeilt het ding een tiental meter weg.

Dan maar op kleigrond slapen, daar houden de haringen beter, ik moet wel drie nieuwe snijden. Misschien blijf ik hier morgen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.