Koud

Wat is het een stuk kouder dan een week geleden. Vannacht rond drie uur wakker van de kou, geen gevoel meer in de voeten, de slaapzak zou tot -17 comfortabel moeten zijn, mijn definitie daarvan is een andere dan ik vannacht ervaar. Twee paar sokken aan, helpt niet meer, ik ril door de rest van de nacht.

Redelijk vroeg vertrokken, om halftien onderweg, geen gevoel in de voeten. Een uurtje tot aan Vale. Langs de route ligt het Henderson graf, een pionier die hier gestorven is aan mazelen. Een van de vele gestorvenen op de trail. De schattingen lopen wat uiteen, tussen de 20 en 30 duizend kolonisten hebben op de trail het leven gelaten. Velen door ziekte en ongevallen.

image

John D. Henderson graf

In Vale warm worden, koffie, lekker in de zon zitten, beetje praten met voorbijgangers. Ik ontmoet Anthony, een county sheriff. Er is een segment tussen Huntington en Baker City waar geen andere weg loopt dan de interstate. Anthony maar eens vragen hoe dat nu precies zit met lopen langs de interstate in Oregon. Niet helemaal het terrein van hem, hij belt een collega. Even later maak ik kennis met Travis, ook een county sheriff. Het antwoord blijkt lastig, ze bellen Bob, een State Trooper. Die weet te vertellen dat liften langs de interstate verboden is maar lopen wel mag. Alle drie wat wijzer nemen we afscheid van elkaar.

image

Vale

Voor ik naar Huntington vertrek eerst wat eten. Het wordt een burger met patat, in ieder geval veel caloriƫn. Tijdens het eten raak ik in gesprek met een man wiens voorouders de trail hebben gelopen en zich uiteindelijk gesetteld hebben in de buurt van Nyssa. Hij vertelt hoe de bergen en de rivier Owyhee aan hun naam gekomen zijn. Begin 1800 werd het westen door vallenzetter en pelsjagers verkend. Een aantal pelsjagers uit Hawaii is in de bergen spoorloos verdwenen. Men besloot de bergketen naar hen te vernoemen. Helaas wist niemand hoe je Hawaii spelde, het werd Owyhee.

Er is wifi in het restaurant, even skypen, blog bijwerken, weersvoorspelling updaten (het blijft koud) en later nog boodschappen doen. Al met al zo maar een paar uur verstreken voordat ik Vale verlaat. Een stukje langs de highway en dan over de oude oregon trail richting Huntington. Een eerste poging op de trail te geraken loopt vast in priveland. Verderop moet het ook kunnen. Rond vijf uur loop ik over de trail. Het is warm, t-shirt weer, het gevoel in de voeten is al sinds de middag terug, ze doen pijn.

image

Op detrail

Halfzeven, genoeg gelopen voor vandaag, een mooi stuk gras, hooi eigenlijk, de tent staat, binnen nog een beetje op orde brengen en thermo-ondergoed voor vannacht pakken. Ineens hoor ik buiten mijn naam geroepen worden. Het is Bart Smith, de man die ook de trail loopt met een soort kinderwagentje voor zijn spullen. Hij is fotograaf. We praten even bij, het wordt in rap tempo kouder zodra de zon ondergaat. Jas aan, muts op, handschoenen, we drinken een biertje op de trail.

Halfacht in de tent, het schemert al. Met (thermo)t-shirt, trui, legging, gewone trui, jas, muts, twee paar sokken en een linker handschoen aan, in de slaapzak, het stukje voor vandaag typen. En het is nog lang geen winter.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.