Interstate 84

Dinsdag vandaag, donderdag wil ik in Baker City aankomen, het liefst vroeg in de ochtend. Vijfenveertig mijl te gaan in twee dagen, dat wordt behoorlijk doorlopen. In ieder geval zijn we beide vroeg op. Acht uur neem ik afscheid van Bart en zie hem in de loop van de ochtend langzaam in de verte verdwijnen.

image

Bart verdwijnt in de verte

Een paar mijl onderweg, de rustige old highway 30 gaat op in de interstate 84. De interstate is vergelijkbaar met de nederlandse snelwegen. Het loopt niet geweldig over de interstate alhoewel de omgeving spectaculair is. Te veel verkeer, te snel rijdend. Het valt me op hoeveel lood er langs de weg ligt, lood gebruikt voor het uitbalanceren van wielen. Ik probeer het idee dat zo’n stuk lood losschiet en mij raakt te verdringen. Lukt niet echt.

image

I-84

image

I-84

De rechterschoen knelt al weken in de neus, het wordt erger, pleisters en verband is niet meer voldoende. In Baker City maar eens kijken of er wat aan gedaan kan worden, voorlopig de pijn probeten te negeren. Lukt ook niet echt.

Na tien mijl bij Wheatersby, een parkeerplaats met park, water bijvullen, even rusten en weer verder. Het stuk interstate wil ik voor de avond achter me laten. Kamperen aan de snelweg, alleen als het niet anders kan.

image

Spoor en interstate

Eindelijk, een afrit die overgaat in old highway 30. De highway loopt parallel aan de interstate en is vrijwel verlaten, alleen wat lokaal verkeer. Eind van de middag is Durkee bereikt, vroeger belangrijk als overslagplaats en veelvuldig aangedaan door reizigers op de oregon trail. Nog een paar mijl en dan een rustplaats zoeken. Moe en kreupel, 22 mijl verder, de tent staat tegen schemertijd, schoenen uit, koffie, thee, noedels en heel vroeg slapen.

image

In Durkee

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.