Independence Rock

Vijf uur op, het is nog koud, bibberen en kippevel op de armen. Dat gaat nog wel anders worden. Zelfde tempo als gisteren, hou het beter vol. Bomen zijn er niet meer, schaduw wordt zeldzaam. Om tien uur is het warm en is pauzeren in schaduw wel zo fijn. Verkeersborden geven een beetje schaduw. Na vijf uur dacht ik even independence rock te hebben bereikt, de navigator gaf daar een bijzonderheid aan. Vergist, moet nog acht mijl verder. De tien mijl in de ochtend vielen mee, de acht in de middag zijn zwaar. Het is te warm om te lopen en het waterverbruik ligt aanmerkelijk hoger. Goede les voor de komende dagen, nu maakt het niet zoveel uit, bij Independence Rock is water.

image

Independence Rock

Drie uur, ben eindelijk bij de rots, ziet er wel bijzonder uit. Lopen in de middag heeft me behoorlijk gesloopt, benen en voeten doen pijn, schouders ook. De hoofdpijn is nog niet weg. Ik had gehoopt hier een bezoekerscentrum aan te treffen en misschien iets te kunnen eten maar dat valt tegen, het is een parkeerplaats, toilet en water, verder wat borden met informatie over de rots. De rest van de dag blijf ik hier, straks lauwe noedels, morgen verder op weg naar Jeffrey City.

Op zoek naar informatie waar ik de tent mag opzetten loop ik het terrein van de beheerder op. Ik herinner me een man, Vick, in Glenrock die me vertelde dat zijn zwager hier beheerder is en dat ik hem de groeten moest doen.  Het beheer is in tweëen opgedeeld, deel voor de rots, deel voor de parkeerplaats en toiletten. De groeten van Vick overbrengen is overbodig, hij zit samen met nog wat mensen te eten. We herkennen en groeten elkaar.

Op de parkeerplaats en omliggende publieke ruimte blijkt kamperen verboden. Ik krijg toestemming van de beheerders op hun (prive)terrein te overnachten. Net bezig de tent op te zetten of Vick komt eraan met een bord vol eten, dacht wel dat ik hongerig zou zijn, vork graag terug brengen.

De vork terugbrengen is het begin van een paar gezellige uren, ik krijg koffie en nog wat eten. We praten wat over de oregon trail. Ik verneem dat vrijwel alle wegen in deze streek privewegen zijn, mijn reisplan kan in de prullenbak, de kaarten (google maps en gaia) laten me hier in de steek. Alternatief is er gelukkig wel, een beetje om, langs het plaatsje Muddy Gap, daar is een pomp waar ik water kan bijvullen.

image

Barbara, Ben, Barbara, Mick, Bobbie

Al met al geen slechte dag, leuke mensen leren kennen, nieuwe routeinformatie, eten en gemerkt dat lopen in de middaguren alleen kan als er water bijgevuld kan worden.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.