Highway 24

Twee dagen achter elkaar op highway 24 is meer dan genoeg. Er is te veel verkeer en te weinig berm om prettig te lopen. Hier en daar een rustpauze inlassen, koffie kopen bij benzine stations en waarnemen wat er zoals langs de kant van de weg te vinden is. Een bloemlezing: plastic, veel bierblikjes, een gymschoen, handschoenen, een paarse penispomp, gebroken flessen, zakken zand, te willekeurig verspreid om een vooropgezet plan achter te vermoeden, flesjes frisdrinken een bumper, restanten glas en spiegels, veel uiteengereten banden en om de zoveel mijl een bordje met de tekst “Keep kansas clean”. Zal er in nederland ook eens op letten, vermoedelijke een soortgelijke bloemlezing.

image

St Marys is de plaats waar ik de highway 24 verlaat en een stuk redelijk intact gelaten oregon trail ga beginnen, tot de volgende plaats alleen maar grind en zandwegen. St Marys is ook de plaats waar de oregon trail het jezuieten klooster aldaar aandeed, voorraden aanvulde en kamp voor de nacht opsloeg. En St Marys is ook de plaats waar ik Miles en Carolyn ontmoet.

Zin in een kop koffie dreef me het plaatselijke en enige koffiehuis in. Met een beste beker buiten op het mini terrasje, twee stoelen en een tafel, lekker in de zon even rusten en dan verder was mijn plan. Maar dan komt Miles, hij groet me gaat naast me zitten en begint te praten. Twee uur later praat Miles nog steeds, ik heb hier en daar een regel kunnen bijdragen aan het gesprek, weet van Miles’ sterke drank en wijnstokerij, van de flessen die ontploft zijn, van zijn familie, die oorspronkelijk uit ierland komt, van zijn tragisch ongeval dat zijn persoonlijkheid en korte-termijn geheugen heeft aangetast, van de scheiding¬† daardoor, weet van zijn studie, zijn toekomstplannen van voor het ongeval en zijn worsteling om zichzelf te zien als waardevol persoon na dat ongeval.

image

Terwijl we nog aan het praten zijn komt een kennis van Miles de straat oversteken en vraagt waar ik naar toe ga, waar ik vandaan kom en of ik wel goed eet. Niet veel later nemen we afscheidt van Miles en gaan in haar apartement een heerlijke maaltijd bereiden, veel verse groeten, kip, paddestoelen, rijst en brood, de beste maaltijd in weken. Ook zij praat graag, vindt het heerlijk weer eens voor iemand te kunnen koken en geeft me allerlei gezonde poeders en zalfjes mee. We drinken nog wat wijn en zitten buiten, ze vertelt over St Marys, over de hechte gemeenschap en hoe moeilijk het is om als buitenstaander volledig geaccepteerd te worden. Carolyn is niet van hier en voelt dat dagelijks in haar contact met de dorpelingen.

Mijn matras en slaapzak rol ik uit op de vloer van haar woonkamer. Morgen lekker ontbijten en dan op weg naar Louisville, daar schijnen ook bijzondere mensen te wonen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Highway 24

Comments are closed.