Guernsey Ruts

De wagens op de trails naar het westen reden meestal naast elkaar, het spoor kon wel enkele mijlen breed zijn. Zodoende was er gras genoeg voor de dieren, hadden de mensen niet zo veel last van stof, opgewaaid door voorgangers en was de kans op het vinden van brandbaar materiaal het grootst.

Soms liet het landschap dat niet toe en waren de wagens gedwongen achter elkaar rijdend smalle passages te nemen. De duizenden wagens sleten sporen (ruts) in het aanwezige zachte zandsteen. Bij Guernsey is zo’n nauwe doorgang, de sporen zijn bewaard gebleven, er is een park om heen gebouwd.

image

De route door het park naar de ruts is voorzien van veel historische informatie, over de diverse trail, de ontberingen en over ontmoetingen met de indianen. Op een aantal informatie worden letterlijke teksten van militairen weergeven, soms uit dagboeken, rapporten en soms uit speeches. De toon is ronduit neerbuigend, belerend en staat bol van superioriteitsgevoel. Er is ook een tekst van generaal William S. Harney a.k.a. The butcher, de man die vrouwen en kinderen liet vermoorden. Onder de foto de tekst zoals die op het informatiebord staat, oordeel zelf.

image

General William S. Harney
“Who is the cause of all this trouble now? Just one bad man. The man who killed the cow. The Great Father does not care about a cow, but that fellow was a bad fellow, and was not given up, this caused all the difficulty. It was a very little thing, yet see how it spread over the whole Sioux nation from one bad fellow. I hope all the red people will remember this…”
General William S. Harney, Commander of the Punitive Expedition against the Sioux for the august 1854 Grattan Fight.
Fort Pierre Peace Council March 1-5, 1856.

Bij de vergeldingsactie zijn bijna honderd mensen vermoord waaronder veel vrouwen en kinderen. En voor deze man is een standbeeld opgericht.

Terug van het bezichtigen van de ruts blijft dat gevoel van woede vermengt met pure minachting jegens zoveel arrogantie me bezig houden. Ik loop over de weg vlak langs het gras en heideland en hoor opeens, vlak naast me, geratel en gesis. Het zal instinct zijn want opeens sta ik midden op de weg op veilige afstand van de ratelslang. De kop van de slang zakt weer, als ik dichterbij kom om een foto te maken begint het geratel opnieuw. Gelukkig kan mijn nieuwe toestel behoorlijk inzoomen.

image

Tegen de avond praat ik een poos met Gene, eigenaar van het motel waar ik vandaag verblijf. Hij wijst me de route van de Oregon Trail dwars door weidegronden. Ga ik waarschijnlijk volgen, de enige alternatieve route lijkt snelweg. Wel oppassen voor slangen morgen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.