Groninger landschap

Redelijk vroeg op, regenachtig weer. Koud in de ochtenduren.

Gisteren de eerste kilometers gemaakt vanuit Echo naar de volgende plaats. Langs fort Henrietta aan de Umatilla rivier. Vandaag verder op de ingeslagen weg. Na een paar mijl gaat de verharde weg over in gravel, nog een paar mijl verder houdt de weg min of meer op. Er zijn paden maar die gaan alle verder op priveterrein.

Terug gaan is geen aantrekkelijke optie. De wegen over priveterrein vallen niet samen met de weg die de navigator aangeeft. Dan de weg die het dichtst in de buurt komt op. Na enige tijd komt de interstate in het vizier, niet de eerste keus, wel zeker dat die me naar de volgende plaats leidt. De zorgvuldig uitgezochte route zo dicht mogelijk langs de trail laat ik voor wat het is, geen zin om weer in een web van privewegen terecht te komen. Over een paar dagen komen interstate en trail toch weer samen.

image

Na de mooie route door de heuvels en langs de rivier van de afgelopen dagen is het landschap na Echo wat minder spectaculair. Vlak, veel landbouw, groen, het doet me aan Groningen denken. De regenachtige, koude ochtend maakt het beeld compleet.

Een voordeel van langs de interstate lopen zijn de benzinestations. In de middag rust ik uit bij èèntje in de buurt van Hermiston, drink en eet er wat. Echt fijn loopt het niet langs de interstate, een pad door de berm is wat veiliger dan over de vluchtstrook maar loopt zwaarder, ik wissel wat af. Een slaapplaats achter wat struiken in de berm. Geen idee of je langs de interstate mag kamperen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.