Goodbye Nebraska

Ik heb vaak gedacht dat de bedenker van de staat Nebraska met terugwerkende kracht in de hoek gezet moet worden en daar pas weer uit mag komen als er meer schaduw is. En dan te bedenken dat er in de tijd van de pioniers nog veel minder schaduw was.

Er wonen mensen in Nebraska die ik vrienden zou willen noemen, een term waar ik zuinig op ben.

Mijn naieve en kinderlijk onbevangen blik jegens amerikanen ben ik voorgoed in Nebraska verloren.

De geschiedenis wordt vertelt door de overwinnaars. Het valt niet mee de andere kant van het verhaal boven water te krijgen. Een tip van de sluier is opgelicht door Byron en Jerry. Het verhaal moet een vervolg krijgen in Wyoming.

Een hittegolf met temperaturen boven de veertig graden en geen neerslag. Oogst, gras en mens lijden er onder. Lopen in de vroege ochtend, in de middag rusten en tegen zessen weer een stuk lopen, zo maak ik toch nog redelijk wat kilometers op deze dagen. De weermannen vieren een record.

Het weer is ook onvoorspelbaar, zo kan het de hele dag rustig zijn, tegen de avond kan het ineens gaan stormen en dat kan na een uurtje ook weer voorbij zijn. Ik heb een tent die deze grilligheid niet aankan maar dat kan ook aan mijn manier van opzetten liggen.

Ongeveer een derde van de trail ligt achter me op het moment dat ik Nebraska verlaat. Drie staten gehad, nog drie te gaan (wyoming, idaho en oregon).
Tijd en mogelijkheid ontbreken me vaak om te reageren op de blog-commentaren. Ik schrijf niet om gelezen te worden maar vind het fantastisch dat dat wel gebeurd en lees het commentaar met plezier.

Het kost me moeite om op gewicht te blijven. Toch eet ik bijna het dubbele van wat ik gewoon ben. Wel een hogere kostenpost dan verwacht:-)

Nebraska is een landbouw en veeteelt staat. In vroeger dagen was alles grasland, prairie. De rivieren Blue river en Little blue river hebben in die tijd hun naam gekregen en waren inderdaad blauw. Door de landbouw is aarde opengetrokken en het regenwater spoelt tegenwoordig zand en klei mee de, nu modderbruine, rivieren in.

De dagen in een motel zijn het eenzaamst, douche, luxe, een dak boven m’n hoofd en tango muziek, het lijkt bijna thuis.

Het duurt even voordat wat afwezig is gezien wordt. Ik heb nauwelijks native americans gezien, slechts een paar zwarte amerikanen en helemaal geen moslims of moske├źn. Het geloof dat een mens aanhangt is natuurlijk niet altijd waar te nemen maar de traditionele moslimkleding heb ik niemand zien dragen. Ik vraag me af hoe dat voor 9/11 was

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.