Glenvil en verder

Prima geslapen, zes uur wakker, inpakken en ontbijten met de familie Johnson. Er zijn slechtere manieren om de dag te beginnen. Lee is, sinds kort, lid van een organisatie, Gideon, die het geloof verspreidt. Hij geeft me, enigzins schuchter, ben de eerste, een klein bijbeltje, ik aanvaard de gift, maar het is het boek, niet het Woord, dat mijn hart verwarmt.  

Nog wat gegevens uitwisselen, ik krijg een adres in Oregon, familie, waar ik mag rekenen op een gastvrij onthaal. Ook in de buurt van Philadelphia, zijn schoonzoon woont daar, wordt ik uitgenodigd. Wat wonen er toch veel vriendelijke, aardige mensen, in amerika.  

Glenvil, nog acht mijl te gaan. Onderweg zie ik de schade die de storm en hagel hebben aangericht. Jonge maisplanten, aan stukken gescheurd, gelukkig hebben vrijwel alle boeren, waaronder Lee zich hiertegen verzekerd.  

image

Koffie, sigaretten en gesprek genoeg bij het benzinestation, we praten wat over het weer, over de trail, over het dorp. Een aantal historische plekken in de buurt, zijn verloren gegaan door de landbouw weggevaagd. Geen gevoel voor nostalgie verzucht een klant.

image

Wat een heerlijke dag, ik rust op het heetst van de dag ergens uit, Glenvil al vele mijlen achter me. Het land in alle schakeringen groen, de lucht kobaltblauw. Vlinders dartelen rond de paarse alfalfa bloemen, gonzende insecten, kwetterende vogels. Konijntjes huppelen langs de bosrand, een hert slentert voorbij, van mij geen kwaad te vrezen, het jachtseizoen nog lang niet open. Vandaag is er plaats genoeg voor iedereen in de wereld  

Het is halfnegen, bijna veertig kilometer opgeschoten, tijd om de tent op te zetten. Te laat voor een kampvuur, te moe om nog iets anders te doen, val ik weldra in slaap.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.