Gemiste kans

Gisteren:
Op weg naar een motel, zie ik een man, mexicaanse voorouders schat ik in, die bezig is gemaaid gras bijeen te harken, op het gazon aan de straatzijde. Net niet in de betere buurt van Scotts Bluff. Het zal tegen tienen geweest zijn en al behoorlijk warm. We raken in gesprek, informeren naar elkaars welzijn en vinden beide dat het te warm is om ons al te druk te maken.

Hij is het huis aan het opknappen voor zijn zuster, had het dak gerepareerd, waterleiding aangelegd en onderhield het gazon, zo nu en dan. Op de oprit staat een oude pickup, roestig, talloze keren geplamuurd en geverfd zodat het geheel een aftandse maar karaktervolle indruk biedt.

In de schaduw van de auto ligt een hond, Cotez, een oude pitbull. Geen geblaf of gekwispel, wel alert. De mexicaan is duidelijk trots op de hond en de auto. Ondertussen heb ik iets over mijn reis verteld en vernemen we een wederzijds respect voor elkaar. Hij noemt mij ‘bro’ en we schudden elkaar de hand.

Als ik wil vertrekken biedt hij me een biertje aan. Ik vind tien uur nog veel te vroeg voor bier en zeg dat ook. “Ik wilde alleen maar sociaal zijn” zegt hij zacht terwijl hij verder gaat met harken.

Onderweg naar het motel blijft het gesprek zich reperteren in m’n gedachten. Ik heb het gevoel hem onbedoeld te hebben gekrenkt. De neiging om terug te gaan en dat uit te spreken wordt door hitte en afstand onderdrukt.

Vandaag verlaat ik het motel, neem dezelfde weg als gisteren. Bij het huis van zijn zuster staat de oude pickup, geen hond in de schaduw. Ik bel aan, er doet niemand open, ze zijn niet thuis. Sommige woorden moeten gesproken worden, een briefje achterlaten doe ik niet.

Weer dat knagende gevoel vandaag te willen repareren wat ik gisteren had moeten doen, voelde wel de noodzaak maar handelde niet. Ik trek verder naar Scotts Bluffs National park maar laat een gemiste kans achter.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.