Fysiek ongemak

De zwelling is niet verdwenen, mijn been pijnlijk en Fairbury een kleine tien kilometer verwijderd. Wel goed geslapen, eet ontbijt, pak in en ben rond halfacht onderweg. Gisteren geforceerd, moet ik vandaag bekopen. Ik kreupel nu, moet verder, eten is op en het water ook niet onuitputtelijk. Dit wordt de zwaarste dag zo ver, weinig kilometers maar pijnlijke.  

Onderweg, ik loop langs highway 8 richting Fairbury (Nebraska), krijg ik een lift, geld en voedsel aangeboden, Tom Symmens heet de weldoener, ik weiger alledrie, vriendelijke man, moet zeker eens bij hem langs gaan als ik weer in de buurt ben. Zo’n gesprek midden op de highway kan niet oneindig lang duren, na enkele minuten nemen we afscheid, bij het wegrijden spelt hij z’n naam nog eens. Hij heeft een bed & breakfast in de plaats Endicott.  

Ik sluit een compromis met mijn been, nog een keer rusten tot het motel, daarna 2 dagen rust, in ruil voor milde pijn met een af en toe een vlammende uitschieter. Het wordt twee keer rusten.  

In het motel (Capri), prijs valt mee, kamer is prima, goede wifi, eerst skypen, dan de rest.  

Eindelijk deze vieze, vuile, bezwete kleren uit. Ik bekijk mezelf in de spiegel, bruinverbrand, mager, baard van twee weken, grijzer dan ik zou willen, plakkend haar en overal muggenbulten. Meer is ‘t niet, minder ook niet. Vuile kleren in de badkuip en douchen, wat een weldaad, weer schoon en geschoren, de kleren laat ik een nachtje weken.  

Boodschappen, een of andere wonderzalf gekocht voor mijn been. Drie keer ingesmeerd, ik kreupel nu ook zonder rugzak. Morgen hele dag uitrusten en herstellen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Fysiek ongemak

Comments are closed.