Fort Laramie

Het motregent, buiten is het nat, in de tunnel droog. Vuurtje stoken dan maar, ontbijten, rustig aandoen, het plaatsje Fort Laramie is vijf kilometer verderop, het gelijknamige fort tien. De akoestiek is geweldig in de tunnel, de blokfluit klinkt bijna mooi, de chromatische toonladder oefenen, beetje spelen en ineens is het elf uur, tijd om te vertrekken.

Fort Laramie, population 243, drijft op het toerisme. Eetgelegenheden te over, een hotel en souvenirwinkels, alle in een zo authentiek mogelijke stijl opgetrokken. Eten bij. FLAG, Fort Laramie American Grill. Goed eten, raak wat aan de praat met een man tegenover me. Een krant kopt “A summer from hell”. De regen van de laatste paar dagen is de eerste sinds twee maanden. Hooi opbrengst valt behoorlijk tegen, veehouders worden gedwongen hun vee eerder te verkopen of te slachten. Verwacht wordt dat alle prijzen in de keten flink gaan stijgen.

Tijd om het fort te bezoeken. Bij vertrek uit FLAG krijg ik nog een zak knabbels en water mee. Aardige mensen. Trots op amerika en het leger. Militairen krigen tien procent korting. De wand hangt vol met helden maar ik ken er niet een van.

Onderweg van plaats naar fort is in de negentiende eeuw een brug aangelegd, voor militaire doeleinde, in eerste instantie. De brug is de oudste in zijn soort. Ik loop er overheen.
image

Het fort zelf is een verzameling gebouwen, geen omheining. Voor de pioniers was dit de laatste halte in de beschaving, na fort Laramie begon de wildernis. Alle grote trails deden fort Laramie aan. Het fort ligt pal tegen de uitlopers van de Rocky Mountains, de route werd, en voor mij wordt, zwaarder.

image

image

image

Geen zin om weer langs de highway te lopen besluit ik boerenweggetjes te nemen. Een paar mijl na het fort zijn nog sporen van de karavaans te vinden, het staat netjes aangegeven. Ik loop nog een stukje verder en ben in de bergen.

image

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.