Fort Kearny

Het regent als ik wakker wordt, bijna twaalf uur geslapen, nog steeds niet fit. Snel inpakken, veel spullen worden toch nat, de rugzak is zwaar. De laatste dagen is het koel in Nebraska, de temperatuur is meer dan 15C gedaald. Weinig wind.  

De regen houdt niet op, koud en nat, in Kearney zeker betere regenkleding kopen. Ik denk aan de ontmoetingen van de laatste dagen en vind enige troost in het feit dat de regen goed voor hun gewassen is, maar van mij mag de zon gaan schijnen.  

Tegen drieen bereik ik Fort Kearny, nog 6 mijl te gaan tot de plaats Kearney. Fort Kearny heeft een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van de diverse trails. Het fort op zich bestond uit een verzameling losse gebouwen en was meer een bevoorradingspost dan een verdedigingslinie. Het was ook een halteplaats van de Pony Express. Tot 1871 heeft het dienst gedaan, daarna, de treinverbinding met het westen was voltooid, is het opgeheven. Veel gebouwen zijn gesloopt. In het recreatiepark fort Kearny zijn een aantal gebouwen, in vroegere stijl, neergezet, er is een museum en in het park is veel over de geschiedenis te lezen.  

Zodra ik het bezoekerscentrum / museum betreed, wordt mijn naam gevraagd, ze wisten al dat ik langs zou komen. Ik wordt als gast onthaald, hoef niet te betalen en de man in Nebraska die alles van de trail weet wordt gebeld. Een halfuur later maak ik kennis met Bill Petersen van de Oregon-California Trails Association. Hij vertelt me veel over de geschiedenis, geeft tips en namen van mensen die ik zeker moet opzoeken. Hij ontzenuwd een paar sterke verhalen die op internet de ronde doen. De rest van de trail door Nebraska zal vooral veel geschiedenis tonen van de strijd tussen indianen en kolonisten. We praten nog wat over de huidige positie van de indianen, Bill vertelt dat alcoholverslaving een groot probleem is, vooral in South-Dakota. Hij weet van dorp, tegen de grens, waar zes drankwinkels de enige middenstand vormen.

Het geld dat ik een tijdje geleden van een oude dame heb gekregen stort ik in de donatiepot.

image

Bill en Sharon

Sharon, de vrouw die bij binnenkomst mijn naam vroeg, nodigt me uit om de nacht in het park door te brengen. De zon is gaan schijnen en een nacht op historische bodem lijkt me wel wat. Het eten net gedaan (noedels) en thee gezet komt Gene Hunt, de parkopzichter langs, ik had hem eerder al kort gesproken in het bezoekerscentrum. Gene is een karakter, praat honderduit, vergeetachtig, drinkt te veel bier, vindt hijzelf en is, naar eigen zeggen, vooral een legende in de slechtere kringen, een interessante avond ligt voor me. Hij drink amerikaans bier, vindt Heineken lekkerder, maar kan voor hetzelfde bedrag meer Milwalkee brew drinken, de keuze is dus makkelijk. We drinken wat bier, ik mag een foto maken maar moet toestaan dat hij foto’s van mij maakt, vooruit dan maar.  

image

Gene

In een golfkarretje scheuren we over het terrein, drinken bier en maken talloze foto’s. Gene weet veel van de historie maar vindt het jammer dat hij nog veel meer vergeten is. We eten hertevlees, praten wat over Nederland, waar hij verbazend veel over weet, ik leer hem nederlands voor thank you en krijg de dankjewels te pas en te onpas te horen. Ik zie hem morgenvroeg vast nog wel een keer.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Fort Kearny

Comments are closed.