Eten

Rustig aan op gang komen, tien mijl tot de parkeerplaats, tot water, daar op het heetst van de dag uitrusten en dan verder naar Farson. Om acht uur ben ik onderweg, het is nog fris. Na een uur biedt een vrouw me een lift aan, ze is bijna boos als ik weiger, denkt dat ik de ruim veertig mijl naar Farson niet kan afleggen zonder schaduw in de brandende zon. Het zegt meer over haar dan over mij.

image

Sagebrush struiken ruiken heerlijk.

Er staat een aangenaam briesje, de zon is warm maar de wind koelt. Onderweg kom ik wat fietsers tegen die de Continental Divide Trail (cdt) fietsen, de oregon trail en de cdt kruisen elkaar in deze streek. Een van de fietsers legt het parcour van Canada tot de grens met Mexico af op een èènwielige fiets.

Om halfeen op de parkeerplaats, de laatste sandwich die ik gisteren uit Atlantic City heb meegenomen, is op gegeten. Het is in de schaduw fris, het briesje is wat krachtiger geworden. Nog een poosje uitrusten, tegen drie uur verder, nog 34 mijl sagebrush tot Farson.

Door de vele heuvelachtige mijlen en weinig rust zijn de voeten kapot gelopen. Bloed, blaren en drukplekken, links alle tenen ingepakt in leukoplast, rechts drie, schone sokken aan vaak luchten en het geneest vanzelf weer.

De parkeerplaats heeft twee overdekte picknicktafels, ik bezet er een, in de andere is een amerikaans gezin aan het eten. Een vrouw vraagt me of ze mogen aanschuiven bij mijn tafel, geen probleem. Ik vul de waterflessen in het hoofdgebouw, de man van het gezin dat de andere tafel gebruikte komt me achterna, zegt dat ze een maaltijd over hebben en geeft die aan mij. Voor vandaag zit ik goed met eten, de bak noedels die ik vanochtend heb bereid kan dichtblijven.

Terug bij mijn tafel, blijken de vrouw en haar vakantie vierende metgezellen de tafel vrijwel te hebben overladen met eten, ze zijn met zeven, drie kinderen twee stellen. De barbecue erbij, hamburgers bakken, ze hebben mij ondertussen opgenomen in hun midden en ik kan mee-eten. Hamburgers, bonen, brood, chips, kersen, watermeloen en een appel. Amerikanen eten bijna overal chips bij, een gewoonte waar ik aan kan wennen.

image

image

Eten met een amerikaans gezelschap.

Anderhalf uur later, is het tijd voor ze om verder te gaan, alle spullen worden in een Chevrolet Stationwagon gestouwd, past maar net, geen zicht door de achterruit. Daarna alle zeven in de auto, weinig ruimte over. Zwaar beladen rijden deze vriendelijke mensen uit mijn leven weg, de volgende bezienswaardigheid tegemoet.

Om een uur of vier heb ik lang genoeg gewacht, het is nog warm maar ik wil verder. Over de South Pass, over de Continental Divide. Vanaf nu stromen de rivieren van oost naar west, naar de pacific. De helft van de tocht zit er ongeveer op, bijna duizend mijl afgelegd, nog duizend te gaan.

image

South Pass, alle overland trails liepen via deze pas.

image

Continental Divide.

image

South Pass, on top of the world.

image

South Pass, een mijlenbrede pas door de rockies over de continental divide.

Highway 28 loopt nu voornamelijk licht naar beneden. Nieuwe drukplekken in de schoen, toch nog pijnlijke voeten, ik maak de twintig mijl niet vol vandaag. Nog 26 mijl tot Farson. Om acht uur staat de tent en eet ik de maaltijd op. Verzadigd, nog acht flessen water over van de negen, val ik in slaap, de wekker staat op vijf uur. Het is lang niet zo koud als afgelopen nachten.

image

zonsondergang op de south pass.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.