Een dag bij de familie Burger

De regen heeft een weg naar binnen weten te vinden vannacht, slaapzak, kussen, geld en papieren doorweekt. Maar wel droog weer bij het opstaan. Beetje uitwringen, drogen en inpakken. Het blijft zeuren in mijn rechterscheen, vandaag rustig doen.  

Om de paar kilometer even rusten, nog maar goed en wel zes, zeven kilometer onderweg, ik rust uit op een heuveltje, aan de kant van de weg. Een auto stopt, de bestuurder vraagt hoe het gaat, wat ik doe, waar ik naar toe ga, vraagt dan of ik al lunchplannen heb, hij woont vlakbij. Nee, heb ik niet, hij, zijn naam is Michael, nodigt me bij hem thuis uit.  

Michael, heeft een kantoor/werkplaats waarin hij T-shirts bedrukt en signaalborden maakt. Ik rijd met hem mee naar de klanten die hij van plan was te bezoeken, zie zo een behoorlijke deel van de omgeving, ontmoet zijn zwager, hoor dat Obama niet geliefd is, het is een socialist, leer wat over de landbouw ter plaatse en over de invulling van memorial day (bloemen op het graf, hamburgers bakken en bier drinken). Een uur later zet Michael me af op de plek waar ik ben ingestapt en loop ik de laatste kilometer naar zijn huis.  

Noedels met vlees, zelfgebakken brownies, verse abrikoos, wortels en melk. Gedurende de lunch komt het gesprek op de trail, wanneer ik de westkust denk te bereiken en hoeveel kilometer ik vandaag nog wil afleggen. Ik vertel van de blessure en Michael nodigt me prompt uit om de rest van de dag bij hem thuis door te brengen. Graag!   Kantoor, vlak bij de woning, ik ga douchen ben alleen in het huis, Michael werkt aan een opdracht. Ik verbaas me wederom over het vertrouwen, heb Michael daar ook naar gevraagd, zijn eerste laconieke antwoord was dat ie zich niet kon voorstellen dat veel seriemoordenaars de oregon trail zouden lopen.  

Een kennis van Michael, Russell weet veel over de lokale geschiedenis van de diverse trails die door Nebraska en met name Nuckolls County liepen, even later is Russell bereid gevonden mij van alles te vertellen en laten zien. Na wat aarzeling, druk, druk, druk, gaat Michael ook overstag en touren we gedrieen door Nuckolls County, Russell weet plaatsen waar nog sporen te vinden zijn, we zoeken wat naar scherven, zien een prairiehondenstad en enkele bewoners. Prairiehondjes afschieten is voor veel amerikanen een leuk tijdverdrijf, de diertjes zijn in hun ogen alleen maar lastig, maken de grond kapot en doen het vee in kuilen trappen. Russell is milder, een paar uur later en veel wijzer nemen we afscheid van hem.  

image

Het gebied rond Oak, is vooral bekend vanwege een achtervolging door indianen, een blanke die weet te ontkomen en anderen kan waarschuwen en zo levens red. Eerder had ik Russ al gevraagd hoe hij aankeek tegen de huidige relatie tussen indiaan en blanke. Het bleef even stil voordat ie antwoordde “We treated them very, very badly”.

De middag vliegt voorbij, terug ontmoet ik de rest van de familie. Heerlijk gegeten, koffie gedronken, de familie is buiten wat spelletjes aan het doen, ik werk de blog van de afgelopen dagen bij. Eerder op de middag had ik Michael al gevraagd hoe zijn sociale leven er uitziet als hij niet werkt, wat niet vaak voorkomt. Kerk, gemeenschap en de sportprestaties van de kinderen, daar draait het voornamelijk om, heel af en toe eens naar de film in Hebron, veel meer is er niet te doen. Hij merkt op dat amerikanen liever ergens naar kijken dan het zelf actief te beoefenen.  

Tijdens het diner zie ik voor het eerst een stinkdier, het beestje schuifelt door de tuin. Volgens Michael heeft 70% van de dieren rabies. Afwijkend gedrag wordt dan ook steevast met een kogel beloond. De hond is echter sneller, krijgt het stinkdier en de volle laag te pakken. Het beestje is dood, maar doet postuum zijn naam alle eer aan.  

We plakken de band van een auto, het is makkelijker dat hier zelf te doen dan grote afstanden te moeten rijden om het te laten doen. Bovendien is het tijdstip dan geen issue, kostenbesparing is mooi meegenomen maar geen doel op zich.  

Gedurende de dag leer ik wat over de vogels in dit deel van amerika, er was niet veel te doen hier zei Michael, dus is hij zich in de loop der jaren gaan verdiepen in de vogels en de geluiden. Het is inderdaad erg rustig en afgelegen waar ze wonen, mooie grote omgebouwde schuur, tuin aan een uitloper van de rivier.  

image

‘s Avonds nog een hele discussie over creatie versus evolutie. We zijn geen stap dichterbij elkaar gekomen. Het is al laat als ik naar bed ga, nog een paar klusjes doen.  

De magie van Dennis E. Rockwell is uitgewerkt en mijn linkerschoen is weer zand gaan happen. Schoonmaken en volsmeren met de superglue uit Dollar General. Filter ook maar eens plakken, spullen uitstallen zodat ze kunnen drogen.  

Volgens de familie Burger is gastvrijheid iets wat God hen opdraagt en is er geen goedheid in hun daden. Ik ben het daar niet mee eens, heb een heerlijk relaxte dag gehad, mijn been is behoorlijk herstelt, mijn maag gevuld met heelijk voedsel en heb een dak boven mijn hoofd.  

Ik zeg hier tegen Michael en familie dat ik hen en hun daden als goed zie en ze dankbaar ben voor de genoten gastvrijheid.  

Ze zullen het niet met me eens zijn.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.