Cokeville

Een paar mijl voor een stadje te kamperen heeft wel iets. De ochtendwandeling naar het stadje van een paar uur zit er op voordat de vermoeidheid toeslaat. Rustig ontbijten, inkopen doen, wat rondkijken en dan in de middag op weg naar de volgende stad. Vandaag nog zes mijl naar Cokeville.

De nacht is behoorlijk koud geweest, vaak wakker geworden, bovendien was het klam, alles is vochtig in de tent. Voor het eerst een trui aan. Om even over acht onderweg, na een paar mijl kan de trui uit, het gaat vandaag tegen de dertig graden worden.

Ontbijten bij Blondie’s Dinner, tien uur ‘s ochtends. De serveerster heeft gitzwart haar. Cokeville heeft iets meer dan 550 inwoners, geen grote plaats, wel een plaats die ten tijde van de oregon trail werd bezocht door de pioniers. De belangrijkste bron van inkomsten is de winning van steenkool. Veel valt er niet te beleven, inkopen bij de benzinepomp / supermarkt, koffie drinken en alle inkopen inpakken, voorlopig heb ik weer genoeg bij me.

image

Groen rond Cokeville

Een vrachtwagenchauffeur biedt me een lift en twintig dollar aan. Hij gaat naar het oosten, ik naar het westen, de lift wijs ik af, evenals het geld. Ondertussen is me al zo vaak geld aangeboden dat ik honderden dollars extra op de rekening had kunnen hebben. Geld wijs ik altijd af, eten en drinken bijna nooit, voor amerikanen is het onderscheid niet zo groot, maar in mijn beleving geef je geld aan schooiers en zwervers en deel je eten met vrienden.

image

Wegwerkzaamheden

Vanaf Cokeville nog tien mijl naar de grens met Idaho. Wegwerkzaamheden over het hele traject, hier een plek voor de nacht zoeken is uitgesloten. Even voor zeven passeer ik de grens en ben in Idaho. Het valt me niet mee een plek te vinden, tegen halfnegen staat de tent bij Border Summit. Vandaag negentien mijl afgelegd, het is niet eens zo heel ver meer naar de volgende plaats, Montpelier.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.