Byron Petersen

Moeizame start van de dag, te weinig geslapen om uitgerust te zijn, vertrek ik na het ontbijt uit het motel. Voel me de laatste tijd eenzamer tussen mensen dan alleen in de natuur. Geen goed idee om nog een dag langer in het motel te blijven.

Nog maar honderd meter onderweg vraagt een man of ik zin in koffie of lunch heb, koffie is altijd goed. Het leek hem wel interessant om mijn verhaal te horen, heeft zelf ook veel met de rugzak op door de natuur getrokken. Vlakbij is een benzinestation, we spreken daar af.

Byron Petersen, gepensioneerd sociaal werker, stelt hij zich voor. (Voor alle ex-collega’s: een spitting image of Jan Termaat). We praten wat over de trail, het leven onderweg, gedenkwaardige plaatsen en parken die absoluut bezocht moeten worden, zoals Guernsy park in Wyoming.

Byron heeft in zijn werk de zelfkant van de amerikaanse maatschappij goed leren kennen, het leed van de indianen, de mexicanen en vertelt daarover. Een boeiend verhaal.

Verlies van identiteit.
Het is eind jaren zestig als Byron in Scotts Bluff wordt aangesteld als sociaal werker. De regering heeft dan al een wet uitgevaardigd die inhoud dat weeskinderen van indianen opgevoed moeten worden binnen de reservaten in hun eigen cultuur. In Nebraska wordt die wet met een korreltje zout genomen en is de algemene opvatting dat de blanke manier van leven de beste voor iedereen is. Jonge indianen worden opgevoed als blanke en verliezen hun culturele identiteit. Volwassen geworden is de leefwijze van hun voorouders hen vreemd, de blanke maatschappij ziet hen echter als indiaan, een tweederangs burger. Ze belanden tussen wal en schip, voelen zich nergens thuis, veel van hen zoeken troost in alcohol, de negatieve kijk op indianen wordt daarmee ook nog eens bevestigd. Byron heeft er o.a. voor gezorgd dat de wet beter nageleefd wordt op dit vlak.

The Mormon Cow
Het verhaal van de koe van een mormoon of hoe een klein incident tot een dertig jarige oorlog kan leiden. Een algemeen bekend verhaal van een koe die van de kudde afdwaalt en in een Sioux kamp terecht komt. De koe wordt geslacht en opgegeten. De eigenaar van de koe meldt dit in fort Laramie. Tegen eerder gemaakte afspraken met indianen in, stuurt fort Laramie een officier naar het kamp om de schuldige op te pakken. In 1851 is de horse creek treaty getekend met negen stammen, waaronder de Sioux. Dit verdrag houdt in dat de route naar het westen vrij toegankelijk is voor de pioniers, maar ook dat alle geschillen met de negen stammen door een speciaal daarvoor aangewezen agent worden afgehandeld.

Fort Laramie schendt het verdrag en stuurt een pas aan Westpoint afgestudeerde, onervaren 21-jarige dwaas, genaamd Grattan, naar het kamp. Het Sioux-kamp telt circa 600 krijgers, Grattan heeft 28 man bij zich. De Sioux die de koe gedood heeft was te gast in het kamp, de universele regel dat gasten beschermd worden gold zeker ook bij de Sioux. Grattan eist de uitlevering van de schuldige. Gevangenname is een ernstige vernedering voor de Sioux, Chief Little Thunder biedt aan te bemiddelen en komt met de oplossing dat de Sioux op eigen gelegenheid naar fort Laramie zal rijden. Grattan weigert dit, zoals hij ook de compensatie van tien dollar en twee paarden afwijst.

Grattan schiet twee waarschuwingsschoten af, het opperhoof weerhoud zijn krijgers ervan terug te schieten, de derde kogel treft Little Thunder dodelijk. De Sioux die zien dat hun chief is gedood, vallen nu alsnog aan en doden alle soldaten. Dit is de Grattan masacre gaan heten.

Het leger wil de gevallenen wreken en stuurt enige tijd later een groot leger onder leiding van Harney naar een kamp bij Blue Water. Hij nadert het kamp, voert de vredesvlag, met een klein deel van zijn leger, laat de rest een omtrekkende beweging uitvoeren. Zodra de Sioux zijn ingesloten geeft hij het sein het vuur te openen. In het bloedbad dat dan wordt aangericht worden niet alleen mannen maar vooral vrouwen en kinderen gedood, enkele honderden. Voor deze kindermoordenaar wordt een standbeeld opgericht. Het standbeeld wordt direct naast heilige grond van de Sioux geplaatst.

Mexicanen
Amerika is een graanland, zeker in het midwesten. De overheid subsidieert het verbouwen daarvan. Amerika exporteert graan, dumpt goedkoop graan onder andere in Mexico voor prijzen waar de lokale boer het niet voor kan verbouwen. Omdat de familie toch moet eten zoeken veel mexicanen werk in het noorden, in de VS. Amerika ziet deze mexicaan liever gaan dan komen want ze pakken de banen af van de lokale bevolking. Doorbreek zo’n patroon maar eens.

De rest van de dag slenter ik van schaduw naar schaduw, tegen zeven uur bereik ik het nationaal park en besluit de nacht daar door te brengen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.