Buurtwacht

Storm, beide tentstokken zijn omgewaaid, de wind rukt aan het doek, maakt me wakker. Het doek ligt als een laken over me heen, het regent niet, geen reden op te staan, wel onrustig geslapen.

In een zigzag patroon volg ik het spoor van de trail, verlaten landwegen, af en toe een huis, geen mens te zien. Tijdens een rustpauze stopt een auto, Dean informeert hoe het gaat, wat ik doe. Vanuit een van de huizen heeft een vrouw me zien lopen, met een rugzak op nog wel, dat is klaarblijkelijk reden genoeg bezorgt te zijn. Dean staat in de buurt bekend als persoon die wel vaker lifters mee naar huis neemt en ze onderdak verschaft. Dean is dus gebeld en checkt nu wat voor persoon ik ben:-)

Ik vind het prima, praat een poosje met Dean en wat ik al vaker dacht wordt bevestigd, de mensen zijn sinds 9/11 angstiger geworden, althans sommigen. In deze verlaten omgeving zijn de mensen op zich zelf aangewezen als het om beveiliging gaat, de politie arriveert hier altijd te laat vertelt Dean. Vanaf de eerste minuut vertelt Dean dat het zijn christenplicht is mensen te helpen, de bijbel verlaat het gesprek niet. Deze diep religieuze mensen hier en hun absolute loyaliteit aan het Woord verontrusten me soms. Moet ik nog eens iets over schrijven.

Verder over gravelwegen, meer aanspraak. Ik ontmoet een ploeg graandorsers. Vanaf 5 mei zijn ze onderweg, begonnen in Kansas, gaan ze door tot in South Dakota, eind november. Met zeven combines plus toebehoren, eigen trailers en diverse 4×4’s bestaat het totale konvooi uit zeventien vrachtauto’s waarmee ze door het midwesten van amerika trekken, een heel circus. Op droge dagen werken ze van ‘s ochtensvroeg tot ‘s avonds laat. Op regenachtige dagen is er onderhoudswerk en proberen de jongemannen vrouwen te versieren. Er zijn er duizenden zoals zij in het oogstseizoen, de spoeling is dun. De opbrengst valt dit jaar tegen, minder dan de helft van vorig jaar. De aanhoudende droogte is er debet aan.

Een man ziet me lopen, vraagt of ik de trail loop. Een paar jaar geleden heeft hij een stel ontmoet dat de trail liep, vele jaren geleden een vrouw die het alleen liep. Vergeten hem te vragen bedenk ik me nu dat dat misschien wel Barbara Maat kan zijn geweest, de vrouw die het boek Westward woman heeft geschreven waar ik in een museum in Marysville over ben ingelicht.

Tijdens een rustpauze overmant de slaap me. Een paar uur later, koud en stijf weer wakker en de planning voor vandaag kan in de prullenbak. Het bezoekerscentrum, als dat er al is, in Ash Hollow zal gesloten zijn tegen de tijd dat ik arriveer. Nog een paar mijl, een prima plek langs de highway. De wind die de hele dag meer dan stevig was is gaan liggen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.