Blue Valley Cafe

Tegen negen uur in de ochtend bereik ik Blue Rapids. Een paar koppen koffie bij Caseys General Store. Aanspraak genoeg, een man, tuinbroek, strohoed, lacht zonder voortanden naar me, mooi beeld. Ikvertel hem mijn plannen, hij wijst me een mooie route naar Alcove Spring, verklaart me overigens voor volkomen gek, waarschuwt voor copperheads en ratelslangen en wenst me bij het afscheid nemen een behouden reis.  

Op zoek naar wifi, zou bij de bibliotheek of museum moeten zijn, het museum blijkt gesloten, alleen op zaterdag open, ga ik niet op wachten, dan maar naar de bibliotheek, er naast zie ik de Blue Valley Cafe. De bibliotheek, op dinsdag dicht, heeft gelukkig wel wifi. Een kop koffie in het cafe dan maar, ik raak in gesprek met oldtimer Dean. Zijn dochter is eigenares van het cafe, hij helpt een handje. Dean vertelt over zijn werk, reparateur van leidingen in hoogspannings- en telefoonmasten. In een tijden waarin wagens met bakjes waar je veilig in kon staan, nog niet bestonden. Hoe hij moest klimmen en gezekerd met touw de reparaties moest uitvoeren. Gevaarlijk werk, is enkele familieleden, die hetzelfde werk deden verloren.  

Ik eet er een hamburger, vette patat met een salade, keer eens wat anders dan noedels.

image

Blue Rapids, population 1335, stond op een bord bij binnenkomst. Dat was toen de mijnbouw nog floreerde in de streken rond de stad vertelt Dean. De meeste mijnen zijn nu gesloten, het erts wordt elders verwerkt. Dean vertelt dat hij acht jaar geleden naar Blue Rapids is verhuist. Echte vrienden van hem, benadrukt Dean, kochten hier in de buurt huizen, verbouwden die en verkochten ze. Dean hielp ze met de verbouwing. Zijn vriend is overleden, de weduwe naar Oregon vertrokken. Dean heeft een pand van haar gekocht en woont daar sindsdien. Hij heeft geen vrienden in deze stad wel veel bekenden. We mijmeren nog wat verder over vriendschap en vinden elkaar in de uitspraak dat echte vrienden “far and few between” zijn. Ik prijs me gelukkig met de vrienden die ik heb, niet veel, maar wel goed.  

Ik verlaat de stad, de rugzak vol eten en drinken, te zwaar, maar het went, op weg naar Alcove Springs. Vandaag nog geen slangen gezien.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.