BLM

Bureau for Land Management is eigenaar van het land in deze omgeving. Geen privebezit van ranchers, geen hekken met prikkeldraad. Het is een verademing, dit stuk van de highway 28 tussen Farson en Seedskadee wildlife park. De trail loopt direct langs de highway.

image

Open range, geen hekken met prikkeldraad.

Na 8 mijl steekt hwy 28 de Green River over, in vroeger dagen een moeilijk te nemen hindernis. In de hoogtij dagen van de trail waren er naar schatting zo’n 50 veerpondjes actief, “Lombards Ferry”, op een steenworp afstand van de brug, was er een van. Prijzen voor de oversteek varieerden van 3 tot 18 dollar. Het plan om langs het Seedskadee wildlife park te gaan heb ik dan al laten varen, het zou een omweg van zes mijl heen en zes mijl terug zijn. Kost me bijna een dag. Ik vul mijn watervoorraad aan met water uit de Green River.

image

Green River

image

Lombards Ferry (kopie).

Highway 28 eindigt in een kruising met highway 372, ik moet een paar mijl naar het zuiden en hoop dan de trail op te kunnen pikken richting Granger. Het blijft altijd spannend of de navigator de trails ook juist weergeeft. Gelukkig komt het deze keer overeen. Vlak voor ik het trailpad insla krijg ik van een stel op een motor nog wat drinken en trailmix.

Het is nog steeds BLM land. De rest van de middag loop ik over wegen en paden, die ruim anderhalve eeuw geleden door de kolonisten werden bewandeld. Het land is leeg, desolaat en niet heel erg veel veranderd sindsdien. Ik loop tot een uur of zeven ‘s avonds, kom geen mens tegen, geen bereik, geen binding met de moderne wereld.

image

On the trail.

image

Het regent een paar druppen in de avond, een stevige wind maakt het opzetten van de tent lastig. Als alles staat, een kuil graven voor een kookvuur, hout sprokkelen en koffie en thee van rivierwater zetten. In het donker hoor ik vlakbij coyotes huilen, ik ben in de woestijn.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.