Bleeding Kansas

Het is 30 mei 1854, de kansas-nebraska-act wordt aangenomen. In Kansas en Nebraska kunnen pioniers een stuk grond claimen. Het plaatsje Lecompton, opgericht door Albert G. Boone uit de proslaven staat Missouri, wordt gevisualiseerd als de machtige hoofdstad van Kansas. De proslaven aanhangers, de bushwackers, gevestigd in Lecompton, zien in de kolonisatie van kansas een kans om de eerder afgesproken grens tussen de zuidelijke proslaven staten en de vrije staten, te verleggen naar het noorden. De keuze of kansas proslaaf of vrij wordt ligt bij de kolonisten. In overgrote meerderheid verwerpen deze, in 1859, de lecompton constitution, waardoor kansas definitief een vrije / jayhawker staat wordt. In de periode 1854-1861 woedt een felle strijd tussen missouri en kansas, waarbij de grens herhaaldelijk wordt bijgesteld en velen de dood vinden. Deze periode is de opmaat tot de amerikaanse burgeroorlog en staat bekend als Bleeding Kansas“.

Het is 5 mei, ik heb wel wat met bevrijdingsdag en hier in de verenigde staten voelt het goed om het veteranen monument in Lecompton te bezoeken. Vlakbij staat het oudste houten gebouw uit kansas, de constitution hall waar het gelijknamige referendum zo massaal is afgewezen. Het is een van de vele kleine musea, ik krijg een prive rondleiding en leer veel over de ontstaansgeschiedenis van amerika en de bittere strijd die daarmee gepaard ging.

image

De ochtend is voorbij, de zon is fel, te weinig schaduw en vooral te weinig water. Het beloofd een moeilijke middag te worden, alle wegen die naar de rivier leiden zijn privaat bezit. Ik bevind me op de NE 2150 street, aangeduidt als de “scenic river route”. Opvallend veel waarschuwingen op de inritten; “no trespassing”, “neighbourhood watch”, “private road”, “we will call the police”, er wordt zelfs gedreigd met vuurwapens. Vlakbij loopt een spoorlijn daar had ik al een bord gezien dat “Meth Lab” operators konden rekenen op strenge politiecontrole. Ik verbaas me beetje over de contradictie tussen de aard van de amerikanen en de uitingen langs de weg

Niet veel later wordt ik (weer) aangehouden door een sheriff, vol ornaat, iemand heeft 911 gebeld en had zorgen om of vanwege mijn aanwezigheid in die buurt. De sheriff checkt mijn gegevens en herkent me zodra ik vertel wat mijn plannen zijn. We hadden elkaar gisteren al gesproken naar aanleiding van dat hek. Toch nog ergens goed voor geweest. Ik stel hem maar eens de vraag waar die door mij waargenomen discrepantie vandaan komt. Blijkt deze straat de beruchtste te zijn in de wijde omgeving. De afgelopen jaren zijn hier vele lijken gedumpt, meest slachtoffers uit het nabij gelegen oostelijk deel van Topeka. Vandaar dat de mensen hier wat nerveus zijn, veel borden op de inrit plaatsen en snel 911 bellen. Krijgen die bordjes langs de weg met de tekst “No dumping” toch ineens een andere betekenis.

image

Nergens een goede slaapplaats te vinden, bovendien te warm om te slapen, ga ik door. Mijn gezuiverd water is bijna op. Moe en dorstig klop ik aan. Natuurlijk kan ik water krijgen. We praten wat, ik vertel mijn reisdoel, blijkt het huis precies op een kruispunt te liggen waar in vroeger dagen de karavaan langstrok. Zijn famile heeft het huis al 160 jaar in bezit en hij kent de geschiedenis van deĀ  oregon trail. Ik krijg de exacte trailroute mee, het is iets om, maar morgen zal ik langs die weg Topeka binnen wandelen. Ik moet er vermoeid uitgezien hebben want nog maar net weer onderweg komt hij me in de auto achterna en ovehandigt me een bak vol heerlijke gekoelde meloen en aardbei. Dankbaar neem ik het aan en eet het zittend in de schaduw langzaam op.

Te uitgeloogd, te moe om nog langer naar een geschikte plaats voor de nacht te zoeken, zet ik de tent om halfacht, langs de kant van de weg op. Om acht uur slaap ik al, het is nog licht buiten.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Bleeding Kansas

Comments are closed.