Bespiegelingen aan de Little Blue river

Na drie dagen rusten is het genoeg, het been is voldoende hersteld, tijd om weer op pad te gaan. Op weg naar Hebron, dat zich als de hoofdstad van de Oregon trail in Nebraska aanprijst. Ben benieuwd.  

Niet forceren vandaag, rustig lopen, veel rusten. Na tien kilometer is het genoeg, lichte pijn in m’n scheenbeen, niet erg, wel tijd om te stoppen. Voelde me vandaag toch al niet zo fit. Gelukkig is er een mooie plek aan de rivier, wel weer binnen gehoorafstand van de Union Pacific.  

Blijf lang rondhangen voordat ik de tent opzet en vuur maak, hoofdpijn, misselijk, dat soort toestanden. Trek later weer wat bij, zet brandnetelthee, eet wat blaadjes, bessen (mulberry heten ze) en wortels, nog meegenomen uit de supermarkt.  

Het kampvuur brand mooi, grote takken, dikke stammen, veel roodgloeiende sintels. Uit een holle, al smeulende, boomstam kruipen insecten, proberen een goed heenkomen te vinden, geen mogelijkheid, de takjes die ik als vluchtroute aanbied worden genegeerd, ze kreperen een voor een in het laaiende vuur. Het geeft me geen goed gevoel. Langzaam dwalen de gedachten af naar vroeger jaren, waarin karakter nog vorm moest krijgen en de schaduw der daden pas in de toekomst zichtbaar zou worden.  

image

De verschoppelingen, puppy vol blaren, de geit meegenomen uit de wildernis, thuis verzorgd, het kuikentje, levend aas, meegenomen uit de dierntuin, bij mjn moeder in de handtas, mooi beeld. Maar ook het schot, verbrijzeld schedeltje, gedood, gewoon omdat het kon. Wreder nog, woonde op curacao, hagedissen gevangen en in zee laten zwemmen, om te zien hoelang ze het volhielden, gingen ze dood dan sneed ik ze open, onderzocht hoe ze er van binnen uitzagen. Dacht, dwaas, dat daar iets goeds uit voort kon komen. Een kleine Mengele schuilt in velen van ons.  

Zo veel jaar later, de beelden zijn bijgebleven, er is geen vergeten of vergeven, alleen accepteren en verder gaan.  

Ik zit hier aan de rivier, denk na over wat de reis verder zal brengen, over het vangen, doden en eten. Ik weet dat me dat erg zwaar zal vallen, hypocriet, ik eet vlees en vis, laat anderen voor mij doden, heb daar geen, of in ieder geval veel minder, moeite mee, maar het idee eigenhandig leven te beeindigen staat me tegen. Dat ongrijpbare moment dat een levend wezen dood vlees wordt.  

Het vuur is bijna uit, de holle boomstam opgebrand, het leven daarin uitgedoofd.
Beneden, onder mijn starende blik, stroomt de Little Blue river traag en onvolkomen onaangedaan.

image

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Bespiegelingen aan de Little Blue river

Comments are closed.