Adrenaline

Onweer, stortregen, meer dan het tentdoek aankan. Midden in de nacht sta ik te hozen, krijg het aardig droog en slaap door tot in de morgen. De kleren en slaapzak zijn nat, de rugzak voelt zwaarder. Tegen halgnegen onderweg.

Het begin is moeizaam maar ik kom op gang.
Hyde helpt me op de been waar ik val,
ondersteunt me waar ik wankel,
vernietigt schoonheid,
vergiftigt wat puur is,,
corrumpeert wat waar is.
Mijn vriend, mijn vijand,
Mijn tegenstrever, mijn bondgenoot
trekt me weer in evenwicht.

Ik ben niet langer alleen, geflankeerd door een engel en mister Hyde, voorwaar geen slecht gezelschap, marcheer ik naar Ogallala, naar Oregon City, het einde van de reis, naar Marian.

Hyde slaat een vaatje adrenaline aan en de rugzak wordt lichter, we marcheren voort, nemen Sutherland, eten en drinken, voorwaarts, voorwaarts.  

De zon brand, sla de mouwen van m’n t-shirt om, bruine armen, rode schouders. IJdelheid. Een hond wil volgen, Hyde jaagt ‘m de stuipen op ‘t lijf.

Onwards and onwards we go

Stof stuift op waar de voeten landen. Zweet guts langs de armen, drupt in de ogen, bijt, het deert me niet, geen tijd te verliezen, we moeten door.

Onwards and onwards we go

Hyde gooit wat olie op het vuur en ik schrijf ‘Milkshake’.
Voorwaarts moeten we en voorwaarts zullen we.

De weg glooit, de benen zwoegen, meer adrenaline, ik voel blaren opkomen, nieuw vaatje, de pijn verdwijnt, niet te stuiten.

Onwards and onwards we go.

Paxton valt, liters drinken. Even blijven hangen, maar de adrenaline jaagt ons voort.
Eten doen we niet. Ogallala here we come.

Geen pijn, geen vermoeidheid, geen rust, we moeten voort.
Verder, sneller, er is nog licht.

Onwards and onwards we go
running on adrenaline

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.