4 mei

Een doodnormale maar bloedhete dag in de amerika. Lees eerst nog wat teleurstellende antwoorden op mails die ik gisteren heb verzonden alvorens ik tegen elven uitcheck. Al mijn hoop is nu, zoals zo vaak, op Marian gevestigd om de impasse tussen Samsung en T-Mobile te doorbreken.

Het is warm, vol goede moed, sla ik een weg in die me aardig leek. De weg blijkt afgezet, een hek met daarop een telefoonnummer, voor het geval toegang gewenst is. Nu kan ik het hek lopend makkelijk genoeg omzeilen. Nieuwsgierig, wetend dat een alternatieve route dichtbij is, toch eens bellen. Bij de plaatsing van het hek hebben ze daar geen rekening mee gehouden. Na nog een paar telefoontjes, waaronder 911 (om mijn positie te bepalen) belt de sheriff terug met de boodschap dat een gesloten hek aangeeft dat toegang is uitgesloten. Ik wist het antwoord eigenlijk al voordat ik belde.

Acht uur ‘s avonds nederlandse tijd zit ik langs de kant van de weg. Op de begraafplaats het stille hof wordt in Hoogezand de dodenherdenking gehouden. Daar ligt ook het graf van vader. In gedachten ben ik weer even thuis.

De hitte vertraagd mijn pas, water tekort, een man werkt op het land, ik ga er naar toe en vraag om water. We raken aan de praat, ik vertel over 4 mei, hij over de generaties in zijn familie die in oorlogen hebben gevochten en het leven hebben gelaten. Hij heeft de vietnamoorlog net gemist, dat spijt hem niet. Hij biedt me limonade aan, ik wil een foto maken. Moet eerst de zonnebril op. Hij poseert trots op zijn veld met groenten. We praten nog wat verder, wisselen gegevens uit. Met een beste bos radijsjes in de hand neem ik afscheid. Eindelijk weer eens lekkere gezonde kost.

image

Philip A. Hodson

Een man die me eerder op de dag al een lift had aangeboden komt me weer tegen. Voordat ik kan antwoorden op de vraag of ik dorst heb, drukt hij me ijskoud biertje in de hand. We raken in gesprek en zodra hij hoort dat ik uit nederland kom zegt ie: “Buschauffeur, we zullen zo je bus gaan slopen”. Een regel opgepikt tijdens zijn stationering in israel. Meer nederlandse tekst is er niet. Je zou denken dat die tekst je niet ver brengt maar hij weet de regel zeker nog 5, 6 keer te gebruiken in het vervolg van onze conversatie, steevast met een enorme smile. Iets later zit ik aan de rand van de weg te genieten van koud Pabst biertje.

image

Pas laat, naast een kreekje, tent opgezet, vuur gemaakt en noodles gegeten. Dichtbij klinkt het bos verder weg hoor ik lange tijd sineres.
Amerika, ik kan er wel aan wennen.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.